Zelfstandigheid

Ook een meervoudig gehandicapt kind moet, binnen zijn mogelijkheden, de kans krijgen om zelfstandig te worden. Voor de ouders betekent dat loslaten en verantwoordelijkheid geven, iets wat extra moeilijk is.

Loslaten en verantwoordelijkheid geven

Uit 'Net even anders' (een FODOK-uitgave): ‘Wij hebben als volwassenen de neiging om kinderen met een handicap, en dus ook MG-dove kinderen, te betuttelen. We denken te weten wat goed voor ze is, grijpen in als ze dreigen te vallen, geven antwoord als hen iets gevraagd wordt en vormen zo een beschermende muur tussen hen en de boze buitenwereld. Hoe goed onze bedoelingen ook zijn, het is de vraag of het kind daar iets aan heeft. Want wat is er mis met af en toe eens vallen? Ook MG-dove kinderen moeten leren hun grenzen te verleggen en dat leren we ze niet door ze voortdurend aan het handje te houden. Ze hebben ruimte nodig om de wereld en hun eigen mogelijkheden te ontdekken. Die ruimte moeten we ze proberen te geven, geleidelijk en aangepast aan hun niveau: je laat een tweejarig kind niet zonder toezicht op de stoep spelen. Het is niet makkelijk om een MG-kind, dat toch vaker steun en bescherming nodig heeft, ruimte te geven, maar het zal hem zeker helpen in zijn ontwikkeling. Een kind dat ervaart dat hij zeggenschap over zijn leven heeft, is een weerbaar kind en dat is heel wat waard. Daarbij heeft het kind ook duidelijke grenzen nodig: tot hier en niet verder. Probeer wel zoveel mogelijk uit te leggen waaróm sommige dingen niet kunnen.

Je kind is gebaat bij het krijgen van verantwoordelijkheid. Geef hem daarom af en toe kleine opdrachten en prijs hem als hij ze uitvoert. Je mag eisen aan hem stellen en je kunt afspraken met hem maken, zolang alles maar niet te hoog gegrepen is en hij voldoende waardering krijgt voor wat hij klaarspeelt. En vier de mijlpalen in het leven van je kind: voor het eerst alleen veters strikken, tafel dekken, onder de douche, naar de winkel. En als je daar open voor staat: de eerste menstruatie of natte droom, de eerste keer scheren... Het zijn allemaal belangrijke stappen in een mensenleven, die het waard zijn om gevierd te worden.’